Gitmek mi zor ..........Kalmak mı?


On yıl öncesi 16 mayıs salı günü şirket kapısından içeri girdiğimde korkak ördek yavrusu gibi titriyordum..Yaş 25 gençliğimin baharı ama ne yollar ne acılar devirerek gelmişim o güne bilen hiç olmaz..Karşımda dedem yaşta bir müdür süzüyor  neyin nesiyim diye...Gözbebeklerimde haaa şimdi damlar diye savaştığım damlalar geri vitesle yokolmuştu..Tanışma faslı derken birine takılıyor gözlerim,bana gülümseyen bir yüz..Elimde değil huyum kurusun suratsız olamadım şu hayatta.. başımı eğerek selam verdim gülümsemem yanlız kalmasın diye..İşte o anda başlamıştı senle yakınlaşmam...Senin adına üzülmüştüm nasıl bir bela olduğumu bilerek...Kendi adıma sevinmiştim işte budur bir dost buldum...Yıllar bir tren vagonu gibi sıralandıkca kayıplarımızda oldu..kazançlarımızda aramızda....Hatırlarmısın babamı kaybetmiştim ''bir direk devrildi temelimden '' dediğimde omzunda ağlarken yerine desteğin ben olurum demiştin...Haniiii mahkemem sonuçlanmıştı da ''özgürüm artık'' diye sevinç çığlıkları atmıştım..ama sen içimdeki fırtınaları görerek sarılıp ağlama çocuk demiştin...İstanbul kara boğulmuştu 2004 ocağında annemse kansere..her zamanki gibi sen vardın yine zor günümde.........................................................

Yazamıyorum .....anlatamıyorum ilk defa ...çünkü yoksun artık....biliyorum okuyacaksın....Kriz belası susturdu benide....tek tek döküüldü yapraklar.....Seni uğurlayamadım...yapamadım...GİDEN SENDİN KALANSA BEN...........

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !